Lieve papa

16 februari 2004
zongen de vogels van de lente
beloofden de knoppen nieuwe blaadjes
ontwaakte de wereld vol nieuw leven
terwijl jij steeds dieper sliep
en stierf

Wat achter bleef
was onthechting, ongeloof
diep, bodemloos verdriet
een alles overweldigende pijn
een papa-vormig gat in de muur
om mijn hart

Jarenlang
heb ik dat gat gekoesterd
steeds opnieuw rouw ingedronken
de randen van het gemis vastgehouden
in een poging jou te laten blijven
in mijn leven

Het gat in de wand
Opende mijn hart, mijn ziel
voor een grotere waarheid dan ik kende
onverbiddelijk angstaanjagend vreemd en licht
Want het bleek dat de muur om mijn hart
Daar niet hoorde

Zo leerde jij mij:
mijn leven te leven
liefde voor mijn leven
mijn liefde te leven
liefde voor mijn liefde

En toen ik eindelijk
moe van het verdriet me afwendde
stil opnieuw naar binnen keerde
om jouw leven te gaan vieren
ontdekte ik dat jij, mijn lieve papa
nooit bent weggeweest.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s